INDYJSKIE OKULARNIKI

Doskonalszy aparat jadowy mają indyjskie okularniki, u których zęby jadowe stoją na przedzie górnej szczęki, zaś najbardziej udosko­naloną budowę spotykamy u żmij i grzechotników. U tych węży kości przedszczękowe, w których są osadzone zęby jadowe, zmieniają poło­żenie przy otwieraniu i zamykaniu pyska. Dzięki temu bardzo długie zęby jadowe, mające budowę igieł do zastrzyków, leżą skierowane ku tyłowi w zamkniętej paszczy, a sterczą groźnie w dół w pysku otwar­tym. Kolejne etapy ewolucyjne wiodące do usprawnienia aparatu jado­wego musiały być zbliżone do tego, co dostrzegamy porównując roz­maite węże między sobą. Czemu jednak istnieją węże o jadowitej śli­nie, a nie mające zębów jadowitych? Tłumaczenie mogłoby być nastę­pujące. Silne gruczoły ślinowe są dla węży konieczne, gdyż zdobycz musi być obficie zwilżona przed połknięciem. Odnosi się to szczególnie do pokrytych piórami ptaków i do owłosionych ssaków.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych informacji o edukacji i poszerzysz swoją wiedzę. Jeśli podoba Ci się prowadzony przeze mnie serwis to zapraszam do odwiedzania go częściej i zostawienia komentarza lub liea na fb!