DUŻY DUŻO JE

Duży osobnik je dużo, choć mniej niż równa mu masą grupa osobni­ków małych. Wskutek tego zwierzęta duże są znacznie mniej liczne niż zwierzęta małe. Łatwo zrozumieć, że na tej samej powierzchni łąki wyżywi się więcej królików niż krów. Olbrzymie Sauropoda musiały mieć do dyspozycji wielkie pastwiska, nie mogły więc nigdy być liczne. Gatunek reprezentowany przez niewielką ilość osobników jest bardziej zagrożony wymarciem niż gatunek liczny. Katastrofa żywiołowa o ogra­niczonym zasięgu, w postaci wybuchu wulkanu, powodzi lub pożaru stepu od pioruna bardziej zagraża bytowi gatunku istniejącemu tylko w setkach lub dziesiątkach okazów. Poszczególne osobniki każdego gatunku różnią się między sobą rozmaitymi cechami. Im więcej osobni­ków żyje równocześnie, tym obszerniejszy jest zakres zmienności a więc gatunek tym łatwiej zwalcza skrajne wahania warunków środo­wiska i tym obszerniejszy jest wybór, z którego może korzystać dobór naturalny. Jeśli zmieniające się warunki środowiska będą wymagały zmian w budowie i biologii, to wśród osobników gatunku liczniejszego szybciej znajdą się nosiciele potrzebnych właściwości. Wielki gad żył zapewne długo, a wymiana jego pokoleń była powolna. Była to jeszcze jedna przyczyna, obniżająca plastyczność ewolucyjną dinozaurów. Zwra­cano wreszcie uwagę, że dinozaury miały chyba bardzo małe mózgi. Nowsze obliczenia dowodzą jednak, że mózgi dinozaurów ustępowały wprawdzie rozmiarami mózgom ssaków, nie były jednak proporcjo­nalnie lżejsze od mózgów dziś żyjących gadów, nie byłoby więc słuszne upatrywanie głównych przyczyn wymarcia dinozaurów w zbyt słabym rozwoju ich mózgu.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj wiele ciekawych informacji o edukacji i poszerzysz swoją wiedzę. Jeśli podoba Ci się prowadzony przeze mnie serwis to zapraszam do odwiedzania go częściej i zostawienia komentarza lub liea na fb!